درونها تیره شد باشد که از غیب

چراغی بر کند خلوت نشینی

نمی دونم چرا دلم یه دفعه رفت به حال و هوای گذشته ... گذشته ای که این نوشته ها بجای اینکه تو این دنیای مجازی باشه تو یه دفتر 200برگ با جلد مشکی با یه خودکار مشکی مارک استدلر نوشته میشد ... و انگار باید همیشه خودکار مشکی باشه و اونم مارک استدلر ... چه روزهایی بود ... شریعتی که من اون بابا علی صداش می کنم دست منو گرفته بود و پا به پا با خودش میبرد ... برام از اسلام و جامعه و سیاست می گفت و هروقت نوبت دلتنگی میرسید برام از کویر می گفت ... از مهراوه و روح منتظر ...از عصیان یک روح و از تنهایی و خلوت یک عشق و از روح های بزرگ ... عین القضات و مولانا ...

و دیگه این عین القضات بود که دست منو گرفته بود و دیگه آرام نمی برد ... بلکه میدوید ... عین القضات این روح بزرگ" که در آغاز شکفتن – به جرم آگاهی و احساس و گستاخی اندیشه – در سی وسه سالگی، شمع آجینش کردند!که در روزگار جهل ،شعور خود جرم است و در جمع مستضعفان و زبونان ، بلندی روح و دلیری دل و در سرزمین غدیرها "خود جزیره بودن" گناهی نابخشودنی است."

دریغا اگر قرآن با تو غمزه ای نکرده باشد ...

 اینو عین القضات میگفت چرا که نوع نگاهش با نگاه ما فرق میکرد ... طوفانی بود که خس و خاشاکی چو من دربرابرش تسلیم محض بودن ... و شیری که به ناگاه جلوی آهوی دربیاد ...

صنما تو همچو شیری من اسیر تو چو آهو

به جهان که دید صیدی که بترسد از رهایی

و هر شب با تمهیدات عین القضات معراجی بود ...

 و حالا نوبت مولوی رسیده بود ... حضرت مولانا جلال الدین ... جلال و شکوه دین و ایمان ... چه اسم زیبا و درخوری ... مولانا که تا دیروز با دیوان شمس کنارم بود اینبار با مثنوی از راه رسید ... مثنوی شریف ...

بشنو این نی چون شکایت می کند

از جداییها حکایت می کند ...

دیگه باید سراپا گوش میشدم ... تا سخنان این نی رو بشنوم ...حرفهایی که از دل شرحه شرحه اش بود اما به قدر فهم ما ... و در حدیث دیگران

خوشتر آن آمد که سر دلبران

گفته آید در حدیث دیگران

در شاه و کنیزک ... در طوطی بازرگان ... در قصه عاشق بخارایی ... درقصه مسجد میهمان کش ... و ...

راست می گفت بابا علی که نشستن با روحهای بزرگ آدمی رو بزرگ می کنه ...

سال 79 به شوق نوارهای دکتر شریعتی عضو نوارخانه دانشگاه تهران شدم(البته با پارتی بازی ... چون من اونموقعه دانشجونبودم ...)لیست نوارها رو که نگاه کردم –آری اینچنین بود برادر دکتر شریعتی – رو انتخاب کردم 2 تا کاست بود و می تونستم 2 تا دیگه انتخاب کنم(هرنوبت 4 نوار و4 روز مهلت برگردون)چشمم افتاد به عنوان –در حضور حضرت مولانا- دیدم سخنرانش دکتر سروش ... زیاد شناخت ازش نداشتم دل و زدم به دریا و2 شماره اولشو گرفتم 20 شماره بود ... و دیگه تا آخر یکسال عضویتم فقط نوارهای دکتر سروش رو گرفتم ... سروش که از مولانا می گفت و حافظ از دین و عرفان و از فلسفه و سیاست ...

و امروز این شاگرد ناخلف نشسته به انتظار ...

انتظار چه ؟ ...

با کوله باری از راههای به خطا رفته ... و تماشاگه های گمراهی ... و آزمون های مردودی ...

با روزمرگیها  در این شهر دود و سیمان ... با قسط و وام و زندگی قسطی ...

آیا وقت آن نرسیده که دلهای خفته بیدار شود

آیا وقت آن نرسیده که دلهای خفته بیدار شود

آیا وقت آن نرسیده که دلهای خفته بیدار شود

من که هوس آسمان داشتم به نفرین کدام جادوگر اسیر زمین گشتم ... من که هر سحر با باد حدیث آرزومندی می گفتم ... و خودم رابه الطاف الهی واثق میدانستم ... من که با دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود می جستم ... کدام سلطنت مغرورم کرد تا یاد پدر از سرم رفت ...

همایی چون تو عالی قدر حرص استخوان تا کی

دریغ آن سایه همت که بر نا اهل افکندی

درین بازار اگر سودیست با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

حالا فردا روز تو قیامت بازم میتونم وقتی مقابل بارگاه ملکوت قرار گرفتم سرمو بالا کنم بگم... منو ببین ... یا مثل شاگرد تنبلها سرمو میندازم پایین و از خجالت سرخ میشم و با نوک انگشتام ور میرم که یه وقت چشاش تو چشام نیفته و این شرمندگی خودش بزرگترین عذابه ...

که اونموقع بهشت هم اگه بهت بدن چه ارزشی داره ...؟

دستامو سایبون چشام می کنم ... و دور دستها رو نگاه می کنم ... وای که چقدر جاموندم ... باید برم ... باید زودتر برم ... تا صدای زنگ کاروان رو هم گم نکردم برم ...

برا رفتن یه یا علی لازمه ... پس

یا علی ...

..........................................................................................................................................

ما چون دو دریچه روبروی هم

آگاه زهر بگو مگوی هم

                  هر روز سلام و پرسش و خنده

                  هر روز قرار روز آینده

                                     عمر آینه بهشت اما

                                     بیش از شب و روز تیر ودی کوتاه

                                                       اکنون دل من شکسته و خسته ست

                                                       زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

                                                                                نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

                                                                                نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد ...

احمد افروز-بهمن ۸۶