| تبليغات | X |
ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای
ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم
دوباره باران کویر:
دوستان عزیزم سلام.متاسفانه برغم همه تلاشها و انرژی هایی که صرف شد گویا عده ای نا آدمی پشت نقابهای بی شرمی خودشان دست از هک کردن وبلاگ بانو شقایق بیات بر نمی دارند.به همین جهت و با بزرگواری ایشان بنده مجددا در باران کویر می نویسم.تا مشکل حل شود...
و اما کربلا...
نمی دونم چرا نوشتن این قسمت برام انقدر سخت هست...بهرحال نقص کلام است و...)
ساعت 2 بعد از ظهر بود که به سمت کربلا راه افتادیم.حالا ما بودیم و وداع با علی(ع) ما بودیم و التهاب کربلا ما بودیم و دلی پر از حسرت...
بازهم تو جاده های فقر و غربت و این بار سکوتی عجیب و بغضهایی در گلو مانده....3 ساعتی تو راه بودیم و هر چند کیلومتر ایست بازرسی...که تو یکی از این ایست بازرسی ها گفتند همه باید پیاده شن....تفتیش بدنی...
مجددا سوار اتوبوس می شیم و هنوز چند صد متری حرکت نکردیم که مدیر کاروان میگه:"از اینجا به بعد خاک کربلاست"و ضرباهنگ این کلام را نه گوش سر که گویا گوش دل شنید چرا که یکباره روح وجانت به آتش کشیده میشه...اینجا کربلاست خاک مقدسی که میعادگاه عشق بود.اینجا کربلاست شاهد تاریخ .تاریخ شاهد.اینجا کربلاست قربانگاه عشق ... معشوق خداست و عاشق قربانی حسین(ع)...و خاندانش
خویش فربه می کنیم از پی قربان عید
کان قصاب عاشقان بس خوب و زیبا می کشد
فضای کربلا آنقدر سنگین است که ناخواسته حجم سنگینی آن را بر روی شانه های ناتوانت احساس می کنی...یا حسین یگو در این صحرا بر تو چه گذشت....یا حسین بگو در کربلاهایی که بعد از کربلای تو هر روز و هر ساعت در گوشه کنار این جهان برپا می شود چه می کنی....بگو هنوز آیا فریاد هل من ناصر و ینصرنیت را پاسخی شنیده ای...
و اینجاست که می توان فلسفه گریستن برای حسین را فهمید...وقتی روح از درون به آتش کشیده می شود و حصار تن براو تنگ می آید غیر اشک چه چیزی می تواند او راا آرام کند...
اتوبوسی که تا چند لحظه پیش سکوت بود و سکوت اکنون سراسر گریه هست و ناله و نام مبارک حسین....
اتوبوس در محلی توقف می کند و از آنجا تا به هتل را باید پیاده برویم....
خوشبختانه تو کربلا هتل ما نزدیک بین الحرمین و در باب بغداد هست و دیگه نیازی به کاروان و نظم و...نیست گویا اصلا باید تو کربلا تنها باشی تا بدور از هر چشمی، چشم بر آسمان بدوزی....
لحظه ای که برای بار اول چشمها به گنبد و مناره حضرت عباس(ع) می افته همون هق هق ها و ناله ها سر به فغان می آرن...و تو با خود می گویی خدایا این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست...
اکنون تو بین الحرمین ایستاده ای به حرمین نگاه می کنی و تمام عاشورا به یکباره از مقابل دیدگانت مثل یک فیلم به نمایش در میآد...آروم قدم بر می داری نمی تونی لحظه ای چشم از تماشا بر داری و اینجاست که ناگهان گویا جبرئیل امین نازل می شود و آن آیات شریف را بار دیگر و اینبار بر قلب تو نازل می کند...
والعادیات ضبحا
فالموریات قدحا
فالمغریات صبحا
فاثرن به ی نقعا
فوسطن به ی جمعا
ان الانسان لربه ی لکنود ...
تو بین الحرمین تو بدنبال بهانه نیستی تا گریه کنی چرا که اشکها دیگر به فرمان تو نیست گویا آن ها هم شوق دیدار حسین(ع) را دارند....
وارد حرم حسین(ع) ... سلام بر تو ای وارث آدم ... سلام بر تو ای وارث ابراهیم ... سلام بر تو ای وارث تاریخ ... سلام بر تو ... وضریح شش گوشه ... حسین بن علی(ع) و در آغوشش علی اصغر(ع) ... و قسمت پایین علی اکبر(ع)... و این زیباترین و روح پذیرترین شش گوشه دنیاست ... در بالای سر حسین(ع) سنگی هم جنس سنگهای دیگر می بینی اما قرمز رنگ به رنگ خون(میگن این سنگ همونجایی که وقتی اسرا پس از رهایی برای دفن عزیزاشون اومدن و دنبال اجساد می گشتن ... پیکر حسین پیدا نمی شد ... زینب این سو و آنسو می دوید ... اما بی حاصل تا اینکه سنگی را از زمین بر می دارد و از زیرش خون بیرون می زند و خواهر می فهمد که حسینش اینجاست ... الان که اون سنگ قرمز رنگ اونجاست رو هم می گن چند بار عوض کردند ولی هربار رنگش تغییر کرده ... رنگ خون)گویا خون حسین هرگز نباید از بین برود ... و تو شنیده ایی که گفتند این سنگ بوی سیب می دهد ... و من با حسرتی تمام این سنگ رو بو می کنم اما فقط بوی خون میاد اونم خون داغ ... و ساعتی بعد دوباره بو می کنم همان بوست و روز بعد بار سوم ... گویا سیبی سرخ و تازه رو بو می کنم ... (می گن هر کسی نمی تونه این بو رو احساس کنه و البته خیلی ها هم احساس می کنن)
گوشه دیگه گودال قتلگاه هست و حرم حبیب بن مظاهر و در سمت دیگه آرامگاه شهدای کربلا... هم در یکجا جمعند تا غریبه ای در میانشان نباشد...
بخاطر جدا کردن زنها و مردها از همدیگه قسمت پایین ضریح که پیکرعلی اکبر(ع)اونجاست سمت مردها هست... ساعت 10:30شب روبروی ضریح امام حسین(ع)نشسته بودم و برای دل خودم نجوا می کردم ... ناگهان فریادها و شیون... گویا رسم بر اینه که هر شب این موقعه قسمت علی اکبر در اختیار خانومها قرار میگیره... زنان و مادرانی که گویا فرزند عزیزشون رو تو آغوش می گیرن...
با فاصله اندکی از حرم امام حسین(ع) تل زینبیه قرار داره و تو احساس می کنی که زینب هنوز همانجا ایستاده و برادرش را تماشا می کند...
کف العباس محلی که دستان سقای کربلا افتاده است در فاصله اندکی با حرمش قرار دارد...
هرنفس آواز عشق میرسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا کراست...
شنبه برا خودمون بودیم ساعتی کنار ابوالفضل(ع) و ساعتی کنار حسین(ع) ... نماز صبح در حرم امام حسین(ع) حال و هوای دیگری دارد... نماز و بعد از آن زیارت عاشورا... نمازی به امامت حسین(ع)
یکشنبه همراه کاروان باید می رفتیم به زیارت مقتل علی اکبر(ع)... علی اصغر(ع)... خیمه گاه ابا عبداله(ع)... نهر علقمه
نمی دونم چطور باید آتش درون رو تو کاغذ بنویسم... تو تا نروی هرگز نخواهی دانست چه می گویم...
اما سه شنبه ... صبح قراره که بر گردیم... به سمت ایران... اجازه نمیدن تا این آخرین نماز صبح رو حرم بریم... باید طبق برنامه حرکت کنیم...حس عجیبی داری ...
حسرت ماندن و شوق رفتن...
ادامه دارد...
احمد افروز-بهمن۸۶